Przedawnienie roszczeń z umowy przewozu według Konwencji CMR

Jak wiadomo, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Istota przedawnienia polega na
tym, że po upływie określonego czasu dłużnik, przeciwko któremu skierowano roszczenie,
może bez negatywnych konsekwencji prawnych uchylić się od jego zaspokojenia.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 Konwencji CMR, roszczenia z umowy przewozu przedawniają się z
upływem 1 roku. Przepis ten precyzuje także moment rozpoczęcia biegu terminu
przedawnienia:

a) w przypadku częściowego zaginięcia, uszkodzenia lub opóźnienia dostawy – od dnia
wydania przesyłki,
b) w przypadku całkowitego zaginięcia – od 30. dnia po upływie umówionego terminu
dostawy, a jeżeli taki termin nie został ustalony – od 60. dnia po przyjęciu towaru przez
przewoźnika,
c) we wszystkich innych przypadkach – od upływu trzymiesięcznego terminu liczonego od
dnia zawarcia umowy przewozu.

Szczególną uwagę należy zwrócić na fakt, że w przypadku działania ze złym zamiarem lub
rażącego niedbalstwa – które według prawa obowiązującego w państwie sądu rozpatrującego
sprawę traktowane są na równi ze złym zamiarem – termin przedawnienia wynosi 3 lata.

Warto również pamiętać, że zgodnie z art. 32 ust. 2 Konwencji CMR, wniesienie pisemnej
reklamacji zawiesza bieg przedawnienia aż do dnia, w którym przewoźnik na piśmie odrzuci
reklamację i zwróci załączone do niej dokumenty. W przypadku częściowego uznania
roszczenia, bieg przedawnienia wznawia się jedynie co do tej części, która pozostała sporna.
Późniejsze reklamacje dotyczące tego samego przedmiotu nie zawieszają już biegu
przedawnienia.

Oznacza to, że w razie częściowego uznania roszczenia, termin przedawnienia zaczyna biec
od nowa w odniesieniu do uznanej części, natomiast w pozostałym zakresie (części
odrzuconej) – bieg terminu wznawia się, przy czym należy doliczyć czas zawieszenia (tj. czas
rozpatrywania reklamacji).

W przypadku dodatkowych pytań – zapraszam do kontaktu.